De verbouwing

Het klonk zó mooi,

De badkamer werd vernieuwd. Je kon zelf kiezen: De badkamer volledig vers gemaakt, óf een andere kamer opofferen en daar een compleet nieuwe doucheruimte van maken. Nadeel van het verbouwen van de oude ruimte was dat er geen raam open kan, maar ontluchting via een pijp door het dak gaat.

Een kamer opofferen en van de oude ruimte inloopkast laten maken was een betere optie, maar ik zag het niet zitten om een hele kamer op te moeten geven en zo'n grote ruimte te moeten onderhouden.

Dus er werd voor vernieuwing van de oude ruimte gekozen. Duurt twee dagen? 1 voor het slopen en 1 voor het opbouwen? Nee joh. 3 dagen dan?

Een hele werkweek soms?

Nee, de woningbouw trok er twee weken voor uit. Twee weken! Voor een badkamer die al bestond en waar in principe alleen een vloer over een vloer heen kwam te liggen en nieuwe tegels op de muren moesten. Er werd zo'n mobiel toilet neergezet op het grasveld en daar mag je dan met z'n allen in de rij gaan staan als je moest, want natuurlijk is het heel erg handig om beide toiletten tegelijkertijd buiten gebruik te stellen. Daar doe je de huurders echt een groot plezier mee. Wie schijt er nou niet heel erg graag in een metalen hokkie op een openbaar veld, waar 1343 man hun behoefte(n) doen en de mensen voor de ramen staan te gluren wie er nu weer naar het hokkie mot.

En dat twee weken lang.

Nou, daar begonnen ze dan hoor. Een zooitje, een zóóitje! Sja dat heb je nu eenmaal met verbouwingen, maar als je zelf iets doet gaat het op de één of andere manier toch een stuk netter.
De woningbouwvereniging had wel een aantal eisen: Er moest die weken altijd iemand thuis zijn, óf je moest één van de buren een sleutel geven. Echt iets van deze tijd nog... Hoe het anders zou moeten weet ik ook niet, maar ze kiezen er zelf voor om er zo achterlijk lang over te doen.

Mooier nog: de voordeur moest altijd open staan. Want anders moeten de bouwvakkers iedere keer aanbellen. Achterlijk als ik ben deed ik dat de 1e dagen braaf, tót ik merkte dat er zich 1723 man met de verbouwing bezig hielden en iedereen naar binnen en buiten bleef stampen, vaak zonder dat ze er iets mee te maken hadden. Het schoot allemaal geen ene reet op en de frustraties kwamen dan ook al rap om de hoek kijken.

Op dag drie kwam er niemand. Dus de deur dicht gedaan en braaf gewacht tot het iemand uitkwam om weer eens wat te gaan doen. Dat bleek de volgende dag in de middag pas te zijn. Anderhalve dag weg dus, waarop er niets gedaan was. Maar bij andere huurders wél. Terwijl ze toch echt gelijk van start gingen bij iedereen. Dan is het niet zo gek dat je zo imbeciel lang de tijd nodig hebt om de rotzooi te verbouwen.

Toen het bijna klaar was, had ik eindelijk de ruimte om eens te kijken hoe het werd. Sja, de oude 'kartonnen deur' die allang vervangen had horen worden, bleek gewoon een verse verflaag te hebben gekregen. Zo over de hobbels heen. De trekschakelaar, die er al niet meer uitzag toen we hier kwamen wonen, monteerden ze ook weer op z'n oude plek. Dus alles ziet er fris uit en dan zit je tegen zo'n vergeeld trekschakelaartje aan te kijken, inclusief smoezelig touwtje. Nja, fijn, het is mijn eigendom niet, ze zoeken het maar uit met hun zuinige beleid.

Het was klaar! Eén van de opzichters riep mij erbij en vroeg wat ik er van vond. Nou, ik vond het niet veel soeps door die deur en de schakelaar en nog wat snel afgeraffelde zaken. Maar dat zei ik niet omdat ik allang blij was dat ze eindelijk opflikkerden. Dus zei ik de beste man dat het allemaal boven verwachting allemachtig prachtig was en nou wegwezen, dacht ik nog.

Tot ik iets hoorde. Maar wát... Lijkt wel uit de slaapkamer te komen joh. Deur open...  Neeeeee! Één grote waterfontein spoot onafgebroken over de vloerbedekking en nam natuurlijk ook het matras even mee. Vloekend rende ik naar de hoofdkraan om hem dicht te draaien en weer op een hol terug naar de opzichter die van schaamte en ellende niet wist waar hij moest kijken. Bleek ie het zelf vegeten te zijn om een leiding bij de wasbak af te doppen.

Goed, ook dat was opgelost, nu nog het toilet beneden. Weer een gek geluid, dus maar checken. Neeeee! Wéér lekkage!! Deze keer over de vloerbedekking van de gang. En nóg ontplofte ik niet, wat een ijzeren gestel hè!

Jaaaaaa, eindelijk waren ze allemaal opgerot en was er weer privacy, hè hè, heerlijk. Genieten gewoon. De douche kon de volgende dag al gebruikt worden, dus dat deed ik dan ook. Oooh héérlijk, weer onder je eigen douche! Want waar je dat de afgelopen weken moest doen was hun zorg niet.

Wat een raar geluid weer. Nou ja, dat zal de nieuwe akoestiek van de badkamer wel zijn. Nee, er is toch echt iets te horen. Verrek, het klinkt als barstende tegels joh! Snel kijken. Jaaaaa hooor!! Tegels begonnen spontaan naar voren te komen en de één na de ander begon te barsten. Stik toch met al die goedkope rottroep en de megaprutsers die schuldig zijn. Ja en nu? Weer weken in de verbouwing? Nee hoor, laat maar lekker zo, het is mijn huis niet, de groeten.

Kortom, één lange ellende, met uiteindelijk een badkamer waar zeker een achtste van alle tegels zijn gebarsten.

Mooi hè, huren.